یه روز چشمم افتاد به تلی از سنگریزه ها. توی ذهنم طرحی نقش بست. توی افکارم

ازشون یه خونه ی زیباساختم. ازرویا اومدم بیرون، چشمامو باز کردم دیدم سنگریزه ها

رو روهم چیدم و اومدند بالا.

ولی حالا می خوام برم اون دور دورا و خونه ی جدیدی بسازم، خونه ای واقعی و محکم.

ولی ایندفعه میخوام مثل "گتسبی"(هرچند بزرگ نیستم)، ناشناخته باشم.

از دوستای عزیزی که لطفشونو ازم دریغ نمی کردند وبهم سر میزدند، متشکرم.

دلم برای این وبلاگ، دوستان، خاطرات خوب و بد، لحظات پرهیجان و کسل کننده، شادی ها

و غم ها، و ستاره ی اون دوران، تنگ میشه.

با این پست که آخرین پست این وبلاگه، تا پنج شنبه مهمونتونم. لطفا حلالم کنید.

 امیدوارم همه ی ما، در این ظلمت، بتونیم بدرستی سوسوی رستگاری رو از نور

جذاب غفلت، تمیز بدیم.

و آن گاه که چکاوکان نغمه ی آزادی سرمی دهند، من،  تو را می خوانم. نمی دانم

که اکنون کجایی و به چه می اندیشی. اما امیدوارم به چیزی غیرازامید و عشق،

نیاندیشی.

خوب من کجایی؟ دراین ظلمات که همه، دراین بیابان تاریک، فانوس هایی خاموش

دردست دارندو درحال فناشدن هستند، من، تنها به نورگرم و روشن تو امید دارم.

نمی دانم! شاید تو گم نشدی و این من هستم که در این بیابان سرگردان گم شده ام.

شاید...

زمین به بهار نشست؛ بهار گره از شکوفه باز کرد. نسیم در گیسوی بید افشان

فروپیچید. غنچه شکفتن آغازکرد وسبزه دمید. گل همچون یادی فراموش گشته، در

آغوش چمن بشکفت.وتو ای بهارآرزوهای من، بی آنکه برمن بگذری درشکوفه ها

گردش می کنی؛ به دوش نسیم پروازمی کنی، دربادها میگذری، درنغمه ها می چمی...

برگرفته از"پالیزبان، مهرداد اوستا"

بی خیال راه می روم. سایه ای پشت سرم است. برمیگردم. ولی تورا نمی یابم.

تا روی برمی گردانم، حضورت را مقابل چشمانم حس می کنم. چشم در چشمانت

می دوزم. این واقعا تو بودی!تا پلک می زنم، میروی. این سو وآن سو را می نگرم

ولی تورا نمی یابم. سایه ات چه زود آمد و چه زود رفت!

هوای اتاق غمگین است. مه سنگینی همه جا را فراگرفته. کسی اینجا نفس نمی کشد.

اکسیژن هم با اتاق قهر است.  سنگینی اتاق دل کوچک قناری را به درد آورده. بغض، راه

صدایش را مسدود کرده. اندکی هوا می خواهد.  خود را به پنجره می رساند.

نه...خدای من!

انسان ها روی پنجره شیشه گذاشته اند. سنگینی مه لحظه به لحظه سینه ی پرغمش را

می فشارد. گیج و پریشان است و دیگر چشمانش جایی را نمی بیند. از این سو....نه آن

سو....نه....راهی نیست. بدن نیمه جان خود را محکم به دیوارهایی که انسان ها ساخته اند

می کوبد. می کوبد و می کوبد.

سنگینی مه از بین رفت. هوای تازه استشمام می شود.

همه جا زیباست...و قناری...قناری کوچک، خون آلود در دست انسان است.

 بی رحم مهربان، بدن او را میان تلی از خاک می نهد و می رود.....

میکنم و می دانم با عشق به زیبایی زیبایی پی خواهی برد."

عشق زمینی مقدمه ی عشق آسمونیه. امیدوارم به همراه تجربه ی عشق

زمینیتون، به تجربه ی عشق آسمونی برسید.

می خواهم به دیاری بروم

پر از پاکی

پر از حس بوی مهربان تو

پر از لبخند زیبای مریم

.

.

دور از شبنم های یخ زده

دور از دل های پر تلاطم درختان

دور از بغض های خفه

.

.

روزی خواهم رفت... تنهای تنها...

...ای زنده!

ای معنای حیات؛ زمانی که هیچ زنده‌ای در وجود نبوده است.

...ای آنکه:

با خوبی و احسانش خود را به من نشان داد

و من با بدی‌ها و عصیانم، در مقابلش ظاهر شدم.

...ای آنکه:

در بیماری خواندمش و شفایم داد؛

در جهل خواندمش و شناختم عنایت کرد؛

در تنهایی صدایش کردم و جمعیتم بخشید؛

در غربت طلبیدمش و به وطن بازم گرداند؛

در فقر خواستمش و غنایم بخشید؛

...من آنم که بدی کردم من آنم که گناه کردم

من آنم که به بدی همت گماشتم

من آنم که در جهالت غوطه‌ور شدم

من آنم که غفلت کردم

من آنم که پیمان بستم و شکستم

من آنم که بدعهدی کردم ...

و ... اکنون بازگشته‌ام.

بازآمده‌ام با کوله‌باری از گناه و اقرار به گناه.

پس تو در گذر ای خدای من!

ببخش ای آنکه گناه بندگان به او زیان نمی‌رساند

ای آنکه از طاعت خلایق بی‌نیاز است و با یاری و پشتیبانی و

رحمتش مردمان را به انجام کارهای خوب توفیق می‌دهد.

...معبود من!

اینک من پیش روی توأم و در میان دست‌های تو.

.

.

...خدای من!

. مرا از سیطره ذلتبار نفس نجات ده و پیش از آنکه خاک گور،

بر اندامم بنشیند از شک و شرک، رهایی‌ام بخش.

...خدای من!

چگونه ناامید باشم، در حالی که تو امید منی!

چگونه سستی بگیرم، چگونه خواری پذیرم که تو تکیه‌گاه منی!

ای آنکه با کمال زیبایی و نورانیت خویش، آنچنان تجلی کرده‌ای که

عظمتت بر تمامی ما سایه افکنده....

یا رب! یا رب! یا رب!».

یا ثارالله یا سیدالشهداء یا اباعبدالله الحسین ادرکنی و اشفع لنا عند الله ...

"دکتر علی شریعتی"